De 12 orthodoxe feesten

Voorwoord

Het is belangrijk te weten dat hier een basisuitleg gegeven wordt over de orthodoxe Liturgische feesten. Er wordt hier geen zins hier een theologische diepe uitleg voor gegeven wordt over de inhoud, of haar feesten. Hiervoor kunt u het best in gesprek gaan bij de dichtstbijzijnde orthodoxe priester gezien dit onder catechese valt.

Omdat binnen de orthodoxe liturgische kalender (juliaanse kalender) er elke dag een feest van 1 of meerdere Heiligen zijn beperken we ons tot de twaalf grote feesten binnen de orthodoxie. Omdat het orthodoxe liturgische jaar op 1 september begint is de volgorde van de feesten ook gerekend vanaf deze datum.

21 september juliaanse kalender
8 september gregoriaanse kalender

Geboorte van de Moeder Gods

De geboorte van de Moeder Gods is een van de grote feesten van de orthodoxe kerk, gevierd op 8 september (voor kerken die nog steeds de oude Juliaanse kalender gebruiken – voor liturgische doeleinden – valt 8 september op 21 september van de Gregoriaanse kalender. Met andere woorden, ” Oude kalender “Kerken, zoals de Russisch-orthodoxe kerk, vieren nog steeds de geboorte van de Theotokos op de 8e, maar de dag is eigenlijk de 21e volgens de alledaagse kalender die in de samenleving als geheel wordt gebruikt).

De Heilige Maagd en Theotokos Maria werden geboren uit bejaarde en voorheen onvruchtbare ouders met de namen Joachim en Anna, in antwoord op hun gebeden. Orthodoxe christenen houden niet vast aan de rooms-katholieke doctrine van de Onbevlekte Ontvangenis van Maria, waarin wordt verondersteld dat Maria werd bewaard voor de voorouderlijke zonde die ons allen overkomt als afstammelingen van Adam en Eva, in afwachting van haar geboorte van de zondeloze Christus. 

icoon geboorte moeder Gods

Orthodoxen geloven dat Maria inderdaad de voorouderlijke zonde ontving, omdat ze op de normale manier van de mensheid was verwekt, en dus redding nodig had zoals de hele mensheid. Orthodoxe gedachten variëren over de vraag of Maria daadwerkelijk ooit heeft gezondigd, hoewel er algemene overeenstemming is dat ze bij de Annunciatie van zonde werd gereinigd.

27 september juliaanse kalender
14 september gregoriaanse kalender

Kruisverheffing

De Heilige Kruisverheffing is een feest in de liturgie van de Orthodoxe Kerk dat op 14 september (juliaanse kalender) wordt gevierd. De oorsprong van dit feest ligt in de jaarlijkse viering van de kerkwijding van de basiliek van het Heilig Graf in Jeruzalem, die samenviel met de vondst van het Heilig Kruis door Sint-Helena. De wijding vond plaats op 13 september 335. Deze basiliek staat volgens de overlevering op de plaats waar Christus tussen kruisdood en verrijzenis lag opgebaard. Gedurende het jaarlijkse kerkwijdingsfeest werd het kruis aan het volk getoond. Volgens de traditie heeft aan dit kruis Jezus geleden. Het kruis is volgens de traditie gevonden door Helena, moeder van Constantijn de Grote, die rond 324 naar Jeruzalem pelgrimeerde. Daar liet zij uitgravingen doen, waarbij ook de grafkelder ontdekt zou zijn. Voor het eerst wordt hierover bericht in 325 door Eusebius van Caesarea. Uit de 4e eeuw stammen ook de verslagen van bisschop Cyrillus van Jeruzalem, Ambrosius van Milaan, Socrates Scholasticus en Theodoretus van Cyrrhus. Uit het jaar 383 is een verslag van de religieuze Egeria bewaard, die een bedevaart naar Jeruzalem maakte.

icoon kruisverheffing

Op de plaats van de gevonden grafkelder, achter Golgotha, liet Helena de basiliek van het Heilig Graf bouwen. Het kruis werd door Helena gedeeld; een deel bleef in Jeruzalem en twee andere delen schonk zij aan Constantinopel en Rome. De vondst van het heilig kruis leidde vooral vanaf de kruistochten tot een onstuitbare verspreiding van kruis-relieken en daarmee ook tot verspreiding van het feest van de Kruisverheffing. Bovendien heeft de verspreiding van de Cisterciënzers en Trappisten over Europa een rol gespeeld, aangezien in hun spiritualiteit de Kruisverheffing van bijzonder belang is. Het tonen van het kruis als teken van verlossing door Christus, verspreidde zich zo door de hele Kerk. Viering in de Oosters-orthodoxe Kerken Het feest van de Kruisverheffing is één van twaalf grote feesten binnen de Oosterse orthodoxie. Het wordt echter niet in alle kerken op dezelfde dag gevierd. De zogenaamde “Oosters-orthodoxe Kerken – nieuwe stijl” vieren het feest zoals de rooms-katholieken op 14 september, de “Oosters-orthodoxe Kerken – oude stijl” 13 dagen later namelijk op 27 september. Dit laatste is het geval voor de Kerken van Jeruzalem, Rusland en Servië.

4 December juliaanse kalender
21 november gregoriaanse kalender

Opdracht van de Moeder Gods in de tempel

Dit feest wordt gevierd op 21 november (juliaanse kalender). Men viert dan dat Joachim en Anna, de ouders van Maria, haar naar de tempel brachten toen ze drie jaar oud was, om haar op te dragen aan God. Ze deden die belofte uit dankbaarheid voor haar geboorte nadat ze jaren onvruchtbaar waren. Maria verbleef in de tempel tot haar huwelijk met Jozef, een weduwnaar. Ze zou toen twaalf jaar geweest zijn. Deze gebeurtenis gaat terug op een tekst uit het apocriefe evangelie van Jacobus: 

En de priester ontving haar en nadat hij haar gekust had zegende hij haar met de woorden: “De Heer heeft uw naam groot gemaakt onder alle geslachten. In u zal de Heer in de laatste dagen zijn verlossing aan de kinderen van Israël openbaren.” En hij zette haar op de derde tree van het altaar en de Heer God deed genade op haar neerdalen en zij danste op haar voetjes en het hele huis Israël kreeg haar lief. En haar ouders vertrokken weer, vol verwondering, en zij loofden de almachtige God, omdat het kind zich niet had omgekeerd. En Maria bleef in de tempel van de Heer als een pikkende duif en zij ontving voedsel uit de hand van een engel.

icoon maria ontvang

Deze legende wil eerder de betekenis van Maria weergeven dan te vermelden wat er werkelijk gebeurd is. Ze wil zeggen dat Maria al van jongs af helemaal toegewijd was aan God, en zo de perfecte moeder van Jezus, de Messias, was. Orthodoxen vieren dit feest al vanaf de 8e eeuw na Christus. Het werd in het midden van de 12e eeuw op de orthodoxe kerkelijke kalender geplaatst. Pas in 1585 plaatste paus Sixtus V dit feest toe bij de Rooms katholieke kerk en zette het op de gregoriaanse kalender.

7 januari juliaanse kalender
25 december gregoriaanse kalender

Geboorte van Christus

De geboorte van Christus naar het vlees van onze Heer, God en Heiland Jezus Christus, ook wel Kerstmis genoemd, is een van de grote feesten van de orthodoxe kerk die op 25 december wordt gevierd.

In de volheid van de tijd [noot 1] werd onze Heer Jezus Christus geboren uit de Heilige Theotokos en de Maagd Maria, en trad zo de wereld binnen als een mens en openbaarde Zichzelf aan de mensheid.

Volgens de Bijbel en volgens de Heilige Traditie werd Jezus geboren in de stad Bethlehem in een grot, omringd door boerderijdieren en herders. Het kindje Jezus werd geboren in een kribbe van de Maagd Maria, bijgestaan ​​door haar echtgenoot St. Jozef. NS. Joseph en de Theotokos werden gedwongen te reizen vanwege een Romeinse volkstelling; de vreemde locatie van de geboorte was het gevolg van de weigering van een nabijgelegen herberg om het aanstaande paar te huisvesten (Lukas 2: 1-20). Omdat het historisch bekend is dat woningen direct boven dergelijke grotten werden gebouwd waar vee werd gehuisvest – om gebruik te maken van de hitte

 

icoon geboorte van christus

Hoewel drie wijzen uit het Oosten gewoonlijk worden afgebeeld als bezoekend tijdens het evenement zelf (of, in de rooms-katholieke traditie, twaalf dagen daarna), vermeldt de Bijbel de komst van een niet-gespecificeerd aantal wijze mannen als een paar jaar na Jezus’ geboorte ( zie Mattheüs 2). In beide gevallen kwamen deze magiërs met geschenken van goud, wierook en mirre (Matt. 2:11). In de hymnografie voor het feest worden deze gaven geïnterpreteerd om het koningschap, de goddelijkheid en het lijden van Christus aan te duiden.

Hoewel de geboorte van Jezus op 25 december wordt gevierd, zijn de meeste geleerden het erover eens dat het onwaarschijnlijk is dat hij daadwerkelijk op deze datum is geboren. De keuze van 25 december voor de viering van de Geboorte van Christus door de Kerk is hoogstwaarschijnlijk bedoeld om de opkomst bij heidense zonnewendefeesten die op dezelfde dag vallen, te onderdrukken. Tenminste, dit is de stedelijke mythe die eeuwenlang door zowel heterodoxe christenen als ongelovigen is verkondigd.

19 januari juliaanse kalender
6 januari gregoriaanse kalender

Doop van Christus (Theofanie / Epiphanie )

Het Feest van de Doop van de Heer, of Theofanie, is de feestdag ter herdenking van de doop van Christus in de Jordaan door de Heilige Johannes de Doper. Oorspronkelijk werd de doop van Christus gevierd op Driekoningen, die de komst van de Wijzen, de doop van Christus en de bruiloft in Kana herdenkt. In de loop van de tijd werd in het Westen echter de viering van de doop van de Heer herdacht als een ander feest dan Driekoningen. Het wordt gevierd in zowel de Orthodoxe kerken, als de  Rooms katholieke kerk en de anglicaanse en lutherse kerken op de eerste zondag na de Driekoningen.

icoon doop christus

15 februari juliaanse kalender
2 februari gregoriaanse kalender

Opdracht van de Christus in de Tempel

Het verhaal van de Opdracht wordt verteld in Lukas 2: 22-29. Maria en Jozef waren trouwe joden en hielden zich aan hun religieuze gebruiken. Een belangrijke gewoonte was dat het paar hun eerstgeboren zoon meenam naar de tempel. De baby werd veertig dagen na zijn geboorte naar de tempel gebracht en aan God opgedragen. Bovendien moesten de ouders, als ze rijk waren, een lam en een jonge duif of een tortelduif brengen om als offer in de tempel te worden geofferd. De gewoonte bepaalde dat als de ouders arm waren, ze twee duiven of twee tortelduifjes moesten offeren.

Jozef en Maria waren niet rijk, dus namen ze twee tortelduiven mee om als offer in de tempel te offeren.

 

icoon opdracht van maria

Toen Christus veertig dagen oud was, namen Maria en Jozef Hem mee naar de tempel in Jeruzalem. Ze waren niet rijk, dus namen ze twee tortelduiven mee om als offer in de tempel te offeren. Toen ze bij de tempel aankwamen, werden Maria en Jozef opgewacht door een heel oude man, Simeon genaamd. Hij was een Heilige man en stond bekend als een zeer intelligente geleerde. Simeon besteedde veel tijd aan het bestuderen van de profeten van Israël. Het was tijdens zijn studie dat hij hoorde van de komst van de Messias. Het Joodse volk wachtte tot de Messias zou komen en Israël zou verlossen van hun veroveraars. Vanaf die tijd bracht Simeon zijn tijd door met bidden voor de komst van de Messias. Hij bracht vele jaren in gebed door. Eindelijk, terwijl Simeon aan het bidden was, hoorde hij de stem van God. God beloofde Simeon dat hij niet zou sterven voordat hij de Messias had gezien.

Toen Simeon Christus zag, nam hij de baby in zijn armen, zegende de Heer en zei:
“Heer, laat nu Uw dienaar gaan in vrede volgens Uw belofte, want mijn ogen hebben Uw heil gezien dat U hebt voorbereid voor het aangezicht van alle volken, een licht om openbaring te brengen aan de heidenen, en de heerlijkheid aan uw volk Israël. “

Simeon nam Christus in zijn armen en prees God.

Ook was in de tempel Anna de profetes. Ze was al jaren weduwe. Anna was ongeveer vierentachtig jaar oud en bracht haar tijd in de tempel door met aanbidden, vasten en bidden. Toen ze het Christuskind zag, prees ze God en sprak over hem tot iedereen die op de Messias wachtte.

Nadat Christus in de tempel was voorgesteld, keerde het gezin terug naar Galilea, naar de stad Nazareth. De Bijbel vertelt ons dat Christus groeide en sterk werd, en vervuld was met wijsheid.

7 april juliaanse kalender
25 maart gregoriaanse kalender

Verkondiging aan de Moeder Gods

Het feest van de Aankondiging van Onze Allerheiligste Vrouwe, de Moeder Gods en de altijd maagd Maria wordt elk jaar op 7 april (juliaanse kalender) gevierd. Het feest herdenkt de aankondiging door de aartsengel Gabriël aan de Maagd Maria dat onze Heer en Verlosser Jezus Christus, de Zoon van God, vlees zou worden en via haar schoot in deze wereld zou komen.

Het bijbelse verhaal van het Feest van de Aankondiging is te vinden in het eerste hoofdstuk van het evangelie van Lucas (1:26-39). De aartsengel Gabriël verscheen aan de Maagd Maria, die in Nazareth woonde, en zei tegen haar: “Gegroet, o begunstigde, de Heer is met u.” Mary was perplex en vroeg zich af wat voor begroeting dit was.

 

icoon verkondiging aan moeder Gods

De engel zei dat ze niet bang moest zijn, want ze had genade gevonden bij God. Hij zei: “Je zult zwanger worden en een zoon baren, en je zult zijn naam Jezus noemen. Hij zal groot zijn en de Zoon van de Allerhoogste worden genoemd; en de Here God zal hem de troon van zijn vader David geven, en hij zal voor altijd regeren over het huis van Jakob; en aan zijn koninkrijk zal geen einde zijn.”

Maria reageerde op de engel door te vragen hoe dit kon gebeuren aangezien ze geen man had. De engel vertelde haar dat de Heilige Geest en de kracht van God op haar zouden komen, en dat het kind dat uit haar geboren zou worden, heilig zou worden genoemd, de “Zoon van God”. De engel ging toen verder met de Maagd Maria te vertellen dat haar nicht Elizabeth op haar oude dag een zoon had verwekt (Johannes de Doper), en bevestigde dat bij God niets onmogelijk is In geloof en gehoorzaamheid aan de wil van God antwoordde Maria de engel: ‘Zie, ik ben de dienstmaagd van de Heer; laat het zijn volgens uw woord.” Na haar reactie vertrok de engel.

Het is op het Feest van de Aankondiging dat de orthodoxe christenen zowel het goddelijke initiatief van God herdenken, waarbij Hij het vlees van de Maagd aannam voor ons heil, als het menselijke antwoord, waarbij Maria vrijelijk de roeping aanvaardde die haar werd aangeboden. Hij verkoos om mens te worden, en Hij wilde dit doen met de bereidwillige instemming van haar die Hij als Zijn moeder koos. Maria had kunnen weigeren, want ze was geen passief instrument, maar een actieve deelnemer met een vrije en positieve rol om te spelen in Gods plan voor onze redding. Dus wanneer de Orthodoxe Kerk op deze en andere feesten de Theotokos, de Moeder van God, eert, is dat niet alleen omdat God haar koos, maar ook omdat ze er zelf voor koos om Zijn wil te volgen.

Zondag voor Pascha

Intrede in Jeruzalem (Palmzondag)

Palmzondag, ook wel de triomftocht genoemd wordt gevierd op de zondag voor Pascha. Op deze dag viert de Kerk de intocht van Christus in Jeruzalem in de dagen voor het Joodse Pascha. Slechts een paar dagen voor Zijn kruisiging werd Christus ontvangen door aanbiddende menigten bij zijn intocht in Jeruzalem op de rug van een jonge ezel. De gelovigen ontmoeten hem en spreiden zijn kleren en olijftakken voor hem uit. Toen Hij en Zijn studenten de stad Jeruzalem naderden, beval Hij hen naar het nabijgelegen dorp te gaan en hem de ezel en zijn kleine te brengen die aan het begin van het dorp waren vastgebonden. Als het hen werd gevraagd, zouden ze moeten zeggen dat dit de wil van God was. Toen de mensen wisten dat de ezel voor Christus was, hielden ze zijn leerlingen niet tegen. Ze gaven Hem de ezel en Hij ging plechtig Jeruzalem binnen. Het nieuws van de opstanding van Lazarus kwam al vooruit en duizenden mensen gingen naar Bethanië om hem te ontmoeten.

icoon palmzondag

Veertig dagen na Pascha

Hemelvaart van Christus

Het eerste verslag van de hemelvaart dat in de Bijbel wordt gevonden, staat in het evangelie van Marcus (16: 14-19). De beschrijving is kort. Jezus en de overige elf discipelen zitten aan een tafel, vermoedelijk in een kamer in of nabij Jeruzalem. Jezus beveelt zijn volgelingen om het evangelie te verspreiden, en dat degenen die geloven bekend zullen zijn door hun onkwetsbaarheid voor vergif, hun vermogen om zieken te genezen en dergelijke. Na deze laatste woorden te hebben uitgesproken, wordt Jezus in de hemel opgenomen om aan de rechterhand van God te zitten. Er wordt geen beschrijving van de Ascentie zelf gegeven; Mark zegt gewoon dat het is gebeurd.

Het evangelie van Lucas is zelfs nog beknopter in zijn beschrijving (24: 50-51). Jezus leidde de elf naar Bethanië, niet ver van Jeruzalem. Terwijl hij hen zegende, werd Jezus naar de hemel gedragen.

 

icoon Hemelvaart van christus

Het derde en meest gevierde verslag van de Hemelvaart staat in de Handelingen van de Apostelen (1:9-12). Veertig dagen na de opstanding bleef Jezus het evangelie prediken. Jezus en de elf waren verzameld in de buurt van Mt. Olivet (of de Olijfberg), ten noordoosten van Bethanië. Jezus vertelt zijn discipelen dat ze de kracht van de Heilige Geest zullen ontvangen en dat ze zijn boodschap over de hele wereld zullen verspreiden. Jezus wordt opgenomen en ontvangen door een wolk. Sommige tradities zeggen dat hij werd opgenomen in een vurige wagen, net als de profeet Elia. Twee in het wit geklede mannen verschijnen en vertellen de discipelen dat Jezus zal terugkeren op dezelfde manier als waarop hij werd meegenomen. Zij zeggen: “Jullie mannen van Galilea, waarom staar je omhoog naar de hemel? Deze zelfde Jezus, Die van jullie is opgenomen in de hemel, zal zo komen als jullie Hem naar de hemel hebben zien gaan” (Handelingen 1:11). ).[1] Daarna keren de discipelen verheugd terug naar Jeruzalem en blijven ze voortdurend in de tempel.

Het evangelie van Matteüs eindigt op een berg in Galilea, waar Jezus de discipelen beveelt om het evangelie te verspreiden. Er wordt geen melding gemaakt van de Hemelvaart.

Vijftig dagen na Pascha

Pinksteren

Vijftig dagen na de opstanding, op het uitsnijdende Joodse Pinksterfeest, terwijl de discipelen en vele andere volgelingen van Christus bijeen waren om te bidden, daalde de Heilige Geest op hen neer in de vorm van “gespleten tongen van vuur”, met het geluid van een machtige ruisende wind, en ze begonnen te spreken in talen die ze niet kenden. Er waren in die tijd veel bezoekers uit de Joodse diaspora naar Jeruzalem voor de Joodse viering van het feest, en ze waren verbaasd om deze ongeschoolde vissers God te horen loven in hun vreemde tongen. Dit verslag wordt gedetailleerd beschreven in de Handelingen van de Apostelen, hoofdstuk 2.

Het getal vijftig, zoals in de vijftigste dag na Pascha, staat voor eeuwige en hemelse vervulling, zeven keer zeven, plus één.

icoon pentacost
19 augustus juliaanse kalender
6 augustus gregoriaanse kalender

Transfiguratie (Gedaanteverandering van Christus)

De Transfiguratie van wordt gevierd op 19 augustus (juliaanse kalender).

Christus was met zijn discipelen Petrus, Jakobus en Johannes naar de berg Tabor gegaan. Christus’ uiterlijk veranderde terwijl ze toekeken in een glorieuze stralende gestalte. Daar verschenen Elia en Mozes, die met Christus spraken. De discipelen waren verbaasd en vreselijk bang.

Deze gebeurtenis toont de goddelijkheid van Christus aan, zodat de discipelen na zijn hemelvaart zouden begrijpen dat Hij werkelijk de stralende pracht van de Vader was en dat zijn lijden vrijwillig was (Marcus 9:2-9). Het toont ook de mogelijkheid van onze eigen theose.

icoon transfiguratie

Deze gebeurtenis was het onderwerp van enkele debatten tussen Gregory Palamas en Barlaam van Calabrië. Barlaam geloofde dat het licht dat van Christus scheen geschapen licht was, terwijl Gregory volhield dat de discipelen genade kregen om het ongeschapen licht van God waar te nemen. Dit ondersteunde Gregory’s grotere argument dat hoewel we God niet in Zijn essentie kunnen kennen, we Hem wel kunnen kennen in zijn energieën, zoals Hij Zichzelf openbaart.

Verslagen van de Transfiguratie zijn te vinden in de Bijbel: Mattheüs 17:1-8, Marcus 9:2-9, Lucas 9:28-36 en II Petrus 1:16-19.

15 augustus juliaanse kalender
28 augustus gregoriaanse kalender

Ontslapen van de Moeder Gods (Maria-Tenhemelopneming)

De Dormition (in slaap vallen) van de Moeder Gods word gevierd op 28 augustus (juliaanse kalender). Het feest van de Dormition, ook wel de Assumptie genoemd, herdenkt de dood, opstanding en verheerlijking van de moeder van Christus. Het verkondigt dat Maria door God is “opgenomen” in het hemelse koninkrijk van Christus in de volheid van haar geestelijk en lichamelijk bestaan.

Volgens de orthodoxe traditie stierf Maria zoals de hele mensheid, “in slaap vallend”, om zo te zeggen, zoals de naam van het feest aangeeft. Ze stierf zoals alle mensen sterven, niet “vrijwillig” als haar Zoon, maar door de noodzaak van haar sterfelijke menselijke natuur die onlosmakelijk verbonden is met het verderf van deze wereld. Het feest werd in de zevende eeuw aan de Romeinse kalender toegevoegd als de Dormitio. In de achtste eeuw werd de titel veranderd in de Assumptio (Hemelvaart).

icoon onstlapen moeder gods

De apostelen werden op wonderbaarlijke wijze voor deze gebeurtenis geroepen, en allen waren aanwezig behalve Thomas toen Maria uit dit leven stierf. Ze werd toen begraven.

Thomas arriveerde een paar dagen later en wilde haar nog een keer zien, en overtuigde de anderen om haar graf te openen. Toen ze dat deden, ontdekten de apostelen dat haar lichaam niet langer aanwezig was. Deze gebeurtenis wordt gezien als een eersteling van de opstanding van de gelovigen die zal plaatsvinden bij de wederkomst van Christus. Het evenement wordt normaal gesproken de Dormition genoemd, hoewel er veel orthodoxe parochies in Engelssprekende landen zijn met de naam Assumption. In het Grieks is Dormition Koimisis – in slaap vallen in de dood – waarvan het woord begraafplaats is afgeleid.

Net als bij de geboorte van de Maagd en het feest van haar ingang tot de tempel, zijn er geen bijbelse of historische bronnen voor dit feest. De orthodoxe kerk leert dat Maria zonder persoonlijke zonden is, en dat Maria echt door Christus gered moest worden, aangezien alle mensen worden gered van de beproevingen, het lijden en de dood van deze wereld. Zij is werkelijk gestorven en door haar Zoon als Moeder des Levens opgevoed en neemt reeds deel aan het eeuwige leven van het paradijs. Dit leven in het paradijs is voorbereid en beloofd aan iedereen die ‘het woord van God hoort en het bewaart’. (Lucas 11:27-28)

De slaapzaal van de moeder van de Theotokos, de Rechtvaardige Anna, wordt gevierd op 25 juli.

Cross XLI, by Adam Stanislav

De vijf kleinere feesten

Naast de Twaalf Grote Feesten kent de Orthodoxe Kerk nog vijf andere feesten die als grote feesten worden beschouwd, maar die niet tot de twaalf behoren. Het zijn: de besnijdenis van Christus, de geboorte van St. Johannes de Doper, het feest van de Heiligen Petrus en Paulus, de onthoofding van Johannes de Doper, en de voorbede van de Theotokos.

14 januari juliaanse kalender
1 januari gregoriaanse kalender

de besnijdenis van Christus

In januari, acht dagen na de Heilige Geboorte van onze Heer, vieren we Zijn Besnijdenis, een van de Feesten van de Heer, waarop Hij – in overeenstemming met de Hebreeuwse traditie – de naam “Jezus” ontving: “En toen acht dagen waren volbracht voor de besnijdenis van het Kind, werd Zijn naam Jezus genoemd, die zo naar de Engel werd genoemd voordat Hij in de baarmoeder werd verwekt “(Lucas 2:21).

De ware afstammelingen van de patriarch Abraham werden gescheiden van de andere naties door het teken van de besnijdenis (een voorafbeelding van het doopsel: “de besnijdenis zonder handen” [Kolossenzen 2:11ff]) en werden daardoor leden van de door God geregeerde gemeenschap van de Oude Testament; dat wil zeggen, door de besnijdenis kwamen zij binnen onder het uitverkoren volk van God.

 

icoon besnijdenis van christus

Christus werd nu “onder de wet gemaakt”, werd gelijkvormig aan de voorschriften van de Mozaïsche wet (Galaten 4: 4) en “vervulde” de wet (Mattheüs 3:15), om de kerk van de wet te verheffen tot een Kerk van Genade, in een nieuw “Israël van God” (vgl. Galaten 6:16), in een theantropisch organisme – in Zijn Lichaam.

De Besnijdenis van onze Heer inspireerde onze Heilige Kerk om een ​​prachtig en diep symbolisch gebruik in te stellen voor de pasgeboren kinderen van christenen: op acht dagen leest de priester het “gebed voor de ondertekening van een kind dat een naam ontvangt op de achtste dag na Zijn geboorte “(zie de Kleine Evchologion); op zo’n manier wordt het eerste “Zegel” van Genade aan het kind gegeven: “Laat het licht van Uw gelaat worden getekend op Uw dienaar (naam), en laat het kruis van Uw eniggeboren Zoon getekend worden in zijn hart en zijn gedachten …. “

7 juli juliaanse kalender
24 juni gregoriaanse kalender

Geboorte van de Heilige Johannes de Doper

Hij die groter was dan allen die uit vrouwen geboren zijn, de Profeet die Gods getuigenis ontving dat hij alle Profeten overtrof, werd geboren uit de bejaarde en onvruchtbare Elizabeth (Lukas 1:7) en vervulde al zijn verwanten en degenen die rondom leefden. rond, met blijdschap en verwondering. Maar nog wonderbaarlijker was dat wat volgde op de achtste dag toen hij werd besneden, dat wil zeggen, de dag waarop een mannelijk kind zijn naam krijgt. De aanwezigen noemden hem Zacharias, de naam van zijn vader. Maar de moeder zei: “Niet zo, maar hij zal Johannes heten.” Omdat de vader van het kind niet kon praten, werd hem door middel van een bord gevraagd de naam van het kind aan te geven. 

icoon geboorte van johannes

Hij vroeg toen om een ​​tablet en schreef: “Zijn naam is John.” En onmiddellijk werd de mond van Zacharias geopend, zijn tong werd losgemaakt van het stilzwijgen van negen maanden, en vervuld met de Heilige Geest, zegende hij de God van Israël, Die de beloften aan hun vaderen had vervuld, en hen had bezocht die zaten in duisternis en de schaduw des doods, en had hun het licht des heils gezonden.
Zacharias profeteerde ook over het kind en zei dat hij een Profeet van de Allerhoogste en Voorloper van Jezus Christus zou zijn. En het kind Johannes, dat vervuld was van genade, groeide en werd sterk in de Geest; en hij was in de woestijn tot de dag van zijn vertoon aan Israël (Lukas 1:57-80). Zijn naam is een variatie op het Hebreeuwse ‘Johanan’, wat ‘Jahweh is genadig’ betekent.

12 juli juliaanse kalender
29 juni gregoriaanse kalender

het feest van de Heiligen Petrus en Paulus

De goddelijk gezegende Petrus kwam uit Bethsaïda in Galilea. Hij was de zoon van Jonas en de broer van Andreas de Eerstgenoemde. Hij was visser van beroep, ongeschoold en arm, en werd Simon genoemd; later werd hij omgedoopt tot Petrus door de Heer Jezus Christus Zelf, Die hem aankeek en zei: “Gij zijt Simon, de zoon van Jonas; u zult Kefas heten (wat volgens uitlegging Petrus is)” (Johannes 1:42). Toen hij door de Heer werd verheven tot de waardigheid van apostel en onafscheidelijk van Hem werd als Zijn ijverige discipel, volgde hij Hem vanaf het begin van Zijn prediking van het heil tot aan het lijden zelf, toen in het hof van Kajafas, de hogepriester, hij verloochende Hem driemaal vanwege zijn angst voor de Joden en voor het dreigende gevaar. Maar nogmaals, na vele bittere tranen, ontving hij volledige vergeving van zijn overtreding. Na de opstanding van Christus en de neerdaling van de Heilige Geest predikte hij in Judea, Antiochië en bepaalde delen van Azië, en kwam uiteindelijk in Rome, waar hij ondersteboven werd gekruisigd door Nero, en zo steeg hij op naar de eeuwige woningen ongeveer het jaar 66 of 68, twee katholieke (algemene) brieven aan de kerk van Christus nalatend.

icoon petrus en paulus

Paulus, het uitverkoren vat van Christus, de glorie van de Kerk, de Apostel van de Volkeren en leraar van de hele wereld, was een Jood van ras, van de stam Benjamin, met Tarsus als zijn thuisland. Hij was een Romeins staatsburger, vloeiend in de Griekse taal, een expert in kennis van de Wet, een Farizeeër, geboren uit een Farizeeër, en een discipel van Gamaliël, een Farizeeër en een opmerkelijke leraar van de Wet in Jeruzalem. Daarom was Paulus vanaf het begin een zeer fervente ijveraar voor de tradities van de Joden en een groot vervolger van de Kerk van Christus; in die tijd heette hij Saul (Handelingen 22: 3-4). In zijn grote hartstocht van woede en woede tegen de discipelen van de Heer, ging hij naar Damascus met introductiebrieven van de hogepriester. Het was zijn bedoeling om de discipelen van Christus in boeien terug naar Jeruzalem te brengen. Toen hij Damascus naderde, scheen er rond het middaguur plotseling een licht uit de hemel op hem. Hij viel op de aarde en hoorde een stem tegen hem zeggen: “Saul, Saul, waarom vervolg je Mij?” En hij vroeg: “Wie bent U, Heer?” En de Heer zei: “Ik ben Jezus Die u vervolgt; het is moeilijk voor u om tegen de prikken te schoppen.” En die hemelse stem en schittering deden hem sidderen, en hij was een tijdlang verblind. Hij werd aan de hand de stad in geleid en op grond van een goddelijke openbaring aan de apostel Ananias (zie 1 oktober) werd hij door hem gedoopt en werden zowel zijn lichamelijke als geestelijke ogen geopend voor de kennis van de Zon van Gerechtigheid. En meteen- O wonderbaarlijke transformatie! – boven alle verwachting sprak hij vrijmoedig in de synagogen en verkondigde hij dat “Christus de Zoon van God is” (Handelingen 9: 1-21).

Wat betreft zijn ijver om het evangelie te prediken nadat deze dingen waren gebeurd, wat betreft zijn niet aflatende arbeid en allerlei soorten ellende, de wonden, de gevangenissen, de banden, de afranselingen, de stenigingen, de schipbreuken, de reizen, de gevaren op het land, op zee, in steden, in woestijnen, de voortdurende waken, het dagelijkse vasten, de honger, de dorst, de naaktheid en al die andere dingen die hij verduurde voor de Naam van Christus, en die hij onderging voor naties en koningen en de Israëlieten, en vooral zijn zorg voor alle kerken, zijn vurige verlangen naar het heil van allen, waardoor hij alles werd voor alle mensen, om hen zo mogelijk allemaal te redden, en daarom, met zijn in vuur en vlam reisde hij voortdurend door alle delen, bezocht ze allemaal, en als een hemelvogel die uit Azië en Europa, het Westen en het Oosten vliegt, zonder op één plaats te blijven of te verblijven – al deze dingen zijn incident per incident gerelateerd in de Boek der Handelingen, en zoals hijzelf vertelt ze in zijn brieven. Zijn brieven, veertien in getal, worden in 250 preken door de goddelijke Chrysostomus uitgelegd en maken de verhevenheid van zijn gedachten duidelijk, de overvloed aan openbaringen die hem zijn gedaan, de wijsheid die hem van God is gegeven, waarmee hij samenbrengt in een wonderbaarlijke zoals het Oude met het Nieuwe Testament, en de geheimenissen ervan uiteenzet die onder typen waren verborgen; hij bevestigt de leerstellingen van het Geloof, zet de ethische leer van het Evangelie uiteen en demonstreert nauwkeurig de plichten die op elke rang, leeftijd en orde van de mens rusten. In al deze dingen bleek zijn leer een geestelijke bazuin te zijn, en zijn spraak werd gezien als stralender dan de zon, en door deze middelen liet hij duidelijk het woord der waarheid weerklinken en verlichtte hij de uiteinden van de wereld. Nadat hij het werk van zijn bediening had voltooid, beëindigde hij eveneens zijn leven in martelaarschap toen hij tijdens de regering van Nero in Rome werd onthoofd, op hetzelfde moment, zeggen sommigen, toen Petrus werd gekruisigd.

 

11 september juliaanse kalender
29 augustus gregoriaanse kalender

De onthoofding van de Heilige Johannes de Doper

De goddelijke Doper, de Profeet geboren uit een Profeet, het zegel van alle Profeten en het begin van de Apostelen, de bemiddelaar tussen het Oude en Nieuwe Verbond, de stem van iemand die roept in de woestijn, de door God gezonden Boodschapper van de vleesgeworden Messias , de voorloper van Christus’ komst in de wereld (Esaïas 40: 3; Mal. 3: 1); die door vele wonderen zowel werd verwekt als geboren; die vervuld was met de Heilige Geest terwijl hij nog in de schoot van zijn moeder was; die voortkwam als een andere Elias de Zeloot, wiens leven in de woestijn en goddelijke ijver voor Gods Wet hij navolgde: deze goddelijke Profeet, nadat hij de doop van bekering had gepredikt volgens Gods bevel; had mannen van lage en hoge rang geleerd hoe ze hun leven moesten ordenen; hij had degenen die hij doopte vermaand en hen vervuld met de vrees voor God, en had hun geleerd dat niemand aan de komende toorn kan ontsnappen als hij geen werken doet die bekering waard zijn; door zulke prediking hun hart hadden voorbereid om de evangelische leringen van de Heiland te ontvangen; en ten slotte, nadat hij de mensen de ware Verlosser had aangewezen en had gezegd: “Zie het Lam van God, dat de zonde van de wereld wegneemt” (Lukas 3: 2-18; Johannes 1: 29-36), na dit alles verzegelde Johannes met zijn eigen bloed de waarheid van zijn woorden en werd door toedoen van een overtreder een heilig slachtoffer voor de goddelijke Wet gemaakt.

icoon onthoofding van Heilige Johannes

14 oktober juliaanse kalender
1 oktober gregoriaanse kalender

de voorspraak van de Theotokos (Moeder Gods)

De feestdag viert de verschijning van de Moeder Gods in Blachernae (Vlaherna) in de tiende eeuw. Aan het einde van Heilige Andrei (Andrew van Constantinopel) Yurodivyi’s leven, hij, met zijn leerling Heilige Epiphanius en een groep mensen zagen de Moeder Gods, Heilige Johannes de Doper en verschillende andere heiligen en engelen tijdens een wake in de kerk van Blachernae, vlakbij de stadspoorten. In de Blachernae Palace-kerk werden verschillende van haar relikwieën bewaard. De overblijfselen waren haar gewaad, sluier en een deel van haar riem die in de vijfde eeuw uit Palestina waren overgebracht.

De Theotokos naderden het centrum van de kerk, knielden neer en bleven lange tijd in gebed. Haar gezicht was in tranen verdronken. Toen deed ze haar sluier (ceremonie) af en spreidde het uit over de mensen als een teken van bescherming. Gedurende die tijd werden de mensen in de stad bedreigd door een barbaarse invasie. Na de verschijning van de Moeder Gods werd het gevaar afgewend en werd de stad gespaard van bloedvergieten en lijden.

icoon voorspraak Heilige maria